Ιδέες και σκέψεις για να αποφύγεις την τιμωρία στο παιδί.

Πειθαρχία; Συνέπεια; Ναι! Τιμωρία ; ΟΧΙ!

Μεγαλώνοντας τη μικρή μου, μαθαίνω να διαχειρίζομαι τον θυμό μου και μαθαίνω καλύτερους τρόπους. Δεν θα σταματήσω να το λέω αυτό, πραγματικά! Βγάζω την τιμωρία από την οικογενειακή μας ζωή και προσπαθώ να της μάθω τη συνέπεια.

Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες ήταν οι φορές που ήθελα να ουρλιάξω όταν δεν κατάφερνα να κοιμίσω την Αθηνά ενώ ήμουν ψόφια κι εκείνη δεν σταματούσε να κλαίει. Το κυριότερο ήταν ότι δεν μπορούσα να καταλάβω τι έφταιγε μιας και εκείνη δεν μπορούσε να μου πει και εγώ ήξερα, το έβλεπα, ότι νύσταζε φρικτά.

Οπότε τι κάνω;

Έτσι, όλες εκείνες τις φορές, φρόντιζα (και φροντίζω) να της μιλάω ήρεμα και χαμηλόφωνα καθώς την κουνούσα στην αγκαλιά μου. Της έλεγα ότι την καταλάβαινα, ότι είχε δίκιο και ότι όλα θα πάνε καλά. Γενικώς προσπαθούσα να την ηρεμήσω όσο ήταν δυνατό. Τα κατάφερνα αρκετά καλά, αλλά εγώ μετά ήθελα αναλγητικό για να περάσει το κεφάλι μου. Χαλάλι της όμως!

Καθώς οι μέρες περνούσαν και καθώς συνεχίζω πάντα να διαβάζω και να συζητάω με άλλες μαμάδες που εκτιμώ, σκέφτηκα και αποφάσισα ότι αυτή τη συμπεριφορά θα προσπαθήσω να μην τη σταματήσω ποτέ.

Μια φίλη με ρώτησε κάποια στιγμή, καθώς συζητούσαμε περί των επιτευγμάτων της Αθηνάς εκείνη την εποχή (ήταν στον 10ο μήνα) «τι κάνεις όταν πχ είσαι στο σούπερ μάρκετ και το παιδί σου πέφτει στα πατώματα και χτυπιέται και ουρλιάζει ότι θέλει κάτι που εσύ αρνείσαι να του το πάρεις;» Και με έβαλε σε σκέψεις.

Μια καλή αρχή.

Έτσι, σκέφτηκα ότι η παραπάνω συμπεριφορά θα είναι μια καλή αρχή. Δηλαδή, να κατέβω στο ύψος της, να την κοιτάξω στα μάτια,  να μιλήσω ήρεμα και να της πω ότι την καταλαβαίνω. Ανάλογα και την περίσταση ίσως να χρειαστεί να της πω κάτι του στυλ «δεν ήξερα ότι το ήθελες τόσο πολύ, αλλά…κλπ» και να της εξηγήσω γιατί δεν θέλω να της το πάρω.

Αν έχει πέσει στα πατώματα, να της πω και να επιμείνω να σηκωθεί. Αν δεν σηκώνεται να δοκιμάσω (όσο μπορώ να τα καταφέρω) να το ρίξω στο χιούμορ και να πω κάτι του στυλ «σήκω αγάπη μου, μη σκουπίσεις όλο το πάτωμα» ή ό,τι άλλο μου βγει εκείνη την ώρα. Να της πω να σηκωθεί και να την πάρω αγκαλιά κι αν ούτε τότε δεν σηκώνεται τότε πρέπει σίγουρα να τη σηκώσω εγώ. Όλα αυτά με ήρεμο τρόπο και τόνο φωνής. Η τιμωρία, αν χρειαστεί, μπορεί να περιμένει για όταν γυρίσουμε στο σπίτι. Και με διορθώνω λέγοντας ότι δεν είναι τιμωρία, αλλά συνέπεια. Γι’αυτό θα επανέλθω, γιατί διαβάζω αλλά και παρακολουθώ ένα σεμινάριο σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση, μέσω του οποίου μαθαίνω για ακόμα περισσότερα πράγματα που θα ήθελα να γράψω.

Κάτι τελευταίο, πολύ σημαντικό.

Το βασικό που πρέπει όλες μας να θυμόμαστε, είναι να μην μας νοιάζει τι θα πει ο κόσμος που εκείνη την ώρα βλέπει ένα παιδί που ουρλιάζει και χτυπιέται και μια μαμά να είναι ζεν! Να παραμένουμε σταθερές στις αρχές μας. Γιατί θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ανεξάρτητες προσωπικότητες και να ξέρουν ότι κάποιες συμπεριφορές έχουν συνέπειες και πρέπει να ζουν και με αυτές.

Φιλικά,
Κατερίνα.

Φωτογραφία από Rotaru Florin στο Pixabay

Οι υποστηρικτές μας

Αφήστε ένα σχόλιο

Να σε τρατάρουμε τα Cookies μας;

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Όταν επισκέπτεστε μια ιστοσελίδα, αυτή μπορεί να αποθηκεύσει ή να ανακτήσει πληροφορίες από τον περιηγητή σας, κυρίως στην μορφή των cookies. Εδώ μπορείτε να ρυθμίσετε τις υπηρεσίες cookie που επιθυμείτε.

Cookies τα οποία είναι απαραίτητα για την λειτουργία της ιστοσελίδας και δεν μπορούν να απενεργοποιηθούν.

Τα cookies αυτά είναι απαραίτητα για την καλή λειτουργία της ιστοσελίδας.
  • wordpress_test_cookie
  • wordpress_logged_in_
  • wordpress_sec

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες